SPEAKER_00 0:00

Welkom in de Pub. De Pub is een podcast van Leto met de mensen achter de schermen en van de reclamefilmindustrie. Vandaag de gast Charlotte Kort en ik ga het spieken. Patrick Nishimwe. Komt heel juist. Welkom. Dank u wel. Charlotte, jij bent regisseus. Ik zou graag je willen weten wat je allemaal doet.

SPEAKER_04 0:23

Voornamelijk word ik gebeld voor jobs waarin menselijkheid zijn traalstijd, waarin het verhaal heel belangrijk is. Waarin er moet ingezet worden op acteursregie. Ik denk dat daar een sterkte is. En ik denk dat dat komt vanuit mijn achtergrond als scenario-schrijver. Ik heb scenario'schrijver gestudeerd aan Trits. Ik ben vooral in mijn element dat er inderdaad een warm menselijk verhaal verteld mag worden.

SPEAKER_00 0:50

En hoe lang ben je nu bezig?

SPEAKER_04 0:52

Ik ben begonnen in 2020 ongeveer. Dan heb ik de sprong gewaagd om zelfstandiger te worden begonnen met een film voor Amnesty International. En dat was meteen al zo een schot in de roos. Want ik heb dat heel graag gedaan, dat was op film ook. En van het een kwam het ander. En ondanks dat het corona was, waren er veel dingen die moesten verfilmd worden. Dus ik heb eigenlijk meteen heel veel werk gekregen. En eigenlijk binnen een bepaalde rust of zo mijn stem kunnen ontwikkelen.

SPEAKER_00 1:23

Stilkens aanopbouwen.

SPEAKER_04 1:25

Ja, inderdaad. Dus ik heb eigenlijk een heel aangename start gehad. En nu ben ik zo'n vijf jaar bezig. En ondertussen, naast het reclamewerk, heb ik ook mijn eigen films gemaakt. Dus het is zo een dialoog tussen die twee, eigenlijk.

SPEAKER_00 1:39

En hoe heet je film?

SPEAKER_04 1:40

Ik heb twee korte documentaires gemaakt en een fictiefilm. Die fictifilm is net afgerond en die heet Koede. Dus die gaan jullie hopelijk op een van de eerste festivals in België mogen ontdekken.

SPEAKER_00 1:55

Patrick, jij bent focuspooler. Kennen jullie elkaar al lang?

SPEAKER_04 1:59

Ja, toch wel. Eigenlijk wel.

SPEAKER_03 2:01

Of dat voelt ik zo toch al redelijk lang aan. We hebben al een paar projecten samengedaan, effectief. Maar zeggen, ook als focuspoolers werken we heel vaak met verschillende mensen. Dus is dat altijd een blij weerzien als je als je elkaar nog een keer ziet op een set.

SPEAKER_04 2:17

Ik kies Patrick Nooit uit. Het is de DOPRI die kies natuurlijk. Maar ik durf dat wel al te zeggen met welke focuspoolers ik graag samenwerk.

SPEAKER_00 2:25

Dat is ook een belangrijke functie eigenlijk.

SPEAKER_04 2:27

Ik vind dat wel. Ik vind het niet fijn als focuspoolers weinig blijk van interesse te tonen naar de regisseur. Ik vind dat heel fijn om in dialoog te gaan over het werk en ook om een toffe babbel te kunnen doen als ontspanning. En dus de DOP's met wie ik werk, durf Patrick al wel eens mee te pakken.

SPEAKER_00 2:47

En met welke DOP's werken jullie meestal?

SPEAKER_04 2:50

Voor mij is dat een beetje afhankelijk van het soort project. Ik werk heel graag samen met Arno Weijdemauw bijvoorbeeld. Stef Quinten uit Nederland, die vraag ik ook graag. Virgin Le Klerk vind ik ook heel tof. Dus er zijn er wel meerdere in.

SPEAKER_00 3:08

Van wie ben jij de vaste focuspoeler?

SPEAKER_03 3:10

Dat vind ik eigenlijk heel moeilijk om te zeggen, omdat dat bij mij eigenlijk wel heel hard verschilt. Er zijn ook gewoon heel veel verschillende generaties van DOP's die mij vragen. En ik ben ook niet vies van een keer een kleiner projectje te doen of zo. Dus ik hou mijzelf heel hard open om niet echt de vaste focuspooler van die of die te zijn, omdat elk project anders is. En als het iets is die mij ligt, dan doe ik dat met heel veel plezier.

SPEAKER_00 3:38

Op welke filmschool heb jij gezeten? Naraffie.

SPEAKER_03 3:42

De filmschool die zo, in mijn tijd werd het al, mijn tijd, ik nu keihard, maar dat is totaal niet zo. 2015 werd er zo altijd een beetje gezegd dat dan de Narafianen, dat zijn de mensen die dan tv maken. Dan heb je zo de Ritsers, dat is de echte cinema. En dan heb je de mensen van het Kask en van Saint-Lukas, dat zijn de kunstfilms. Dus ik kom van het technische tv-naffie. En vind je dat positief of vind je dat eerder? Ik heb eigenlijk wel heel hard genoten van Naraffie, omdat je moet daar niet echt één iets vastkiezen ofzo. Kwestie van, je krijgt van alles wel een beetje iets te zien. En op het laatste jaar specialiseer je iets meer naar wat je echt wel wilt doen later in het werkvlak. Maar dat zorgt er wel denk ik voor dat je veel meer respect hebt en veel meer weet wat de andere departementen doen. En op die manier ook weet waarom dat we aan het wachten zijn, of waarom dit, of waarom dat dat is, en daar veel beter mee om kunt ofzo. Dus dat vind ik wel heel belangrijk. Charlotte, je hebt in het richt gezeten.

SPEAKER_04 4:43

Ja, ik heb daar op twee jaar tijd scenario's schrijven gestudeerd, want ik had al taal- en letterkunde gedaan. En dan mocht je dat op twee jaar doen, omdat je dan zo gezegd al kennis had van verhalen. Maar dat was niet gemakkelijk. Ik kwam daar in de derde bachelor toe met jongere mensen dan. Maar die verhaalmatig echt wel veel sterker stonden, of al veel meer wisten wat ze wouden vertellen of zo. Dus dat was wel een beetje een rollercoaster voor mij.

SPEAKER_00 5:09

En dan bij Drect Beginnen werken als?

SPEAKER_04 5:12

Ik heb dus twee jaar scenario's schrijven gestudeerd en dan had ik er even genoeg van. Ik had een scenario-atelier gevolgd van het FAF. Ik heb toen gemerkt van ik ben hier nog te jong en te weer barstig om mij zo achter mijn schrijftafel alleen een jaar of meer te zetten aan zo'n langspeelscenario. Dus ik heb dat even op pauze gezet en ik ben eigenlijk beginnen werken als journalist. Onder andere voor de metrokrant. En dat was een heel toffe tijd, want dat had enorm veel lezers. Dat is gewoon geschreven tekst. Nee, niks audiovisueel. Al mocht ik wel alles cultureel op mij nemen. Dus ik heb veel acteurs geïnterviewd. Ik mocht veel recentietjes schrijven en zo. Dus ik heb toen wel mijn contact daarmee niet losgelaten ofzo.

SPEAKER_00 5:59

En dan ben je bij de VRT gaan werken, klopt dat?

SPEAKER_04 6:01

Ja, heb ik kunnen freelancen voor de VRT. En daar ben ik eigenlijk zo wat organischer wijs beginnen regisseren. En mijn bazin van toen heeft mij daar ook echt wel zo in gesteund van oké, maar als je dat voelt, dan word jij dat op u pakken. En dan ben ik eigenlijk beginnen zo wat portretten te maken van kunstenaars. Ja, dat was heel fijn. Dat was eigenlijk dankzij Helene, de clerk, ze had mij meegenomen. En ze waren zo vijftal freelancers die heel interessante altijd culturele projecten mochten doen. Dus dat waren eigenlijk audiovisuele projecten voor de radiomerken. Daar kwam het op mee. Dus als Clara een portret wou van een bepaalde kunstenaar, dan mochten wij erop uittrekken en die gaan filmen.

SPEAKER_00 6:49

En zo had je de kribbel gekregen van regisseren en zo verder.

SPEAKER_04 6:53

Ik wist al op het rit. Ik had zoiets van shit, ik zit hier niet in de juiste richting. Niet dat ik niet graag schreef, ik schrijf heel graag. Of ik voel dat ik dat moet doen. Ik weet niet of ik het zo graag doe, maar het is echt iets dat in mij zit en ik kan niet leven zonder. Maar toen al had ik eigenlijk meer connectie met de regisseurstudenten dan met de schrijvers. Dus ik voelde eigenlijk toen al dat er echt iemand in mij zat die intiem verband wilt werken. Die het verhaal niet alleen op papier wilt creëren, maar het ook dan echt naar de realiteit wilt brengen.

SPEAKER_00 7:26

En nu als regisseurs is dat interessant, dat je dat schrijven iets beter beheert dan de rest?

SPEAKER_04 7:32

Dat weet ik niet. Want je kunt als regisseur je echt zo moeilijk vergelijken met andere regisseurs. Ik heb al wel zo een paar keer in duo gewerkt, maar dat was ook mijn schrijver en regisseurs. Dus ik kan eigenlijk niet vergelijken met zo. Er is wel een collega van mij op Tits, Jan Mathijs, de fictieregisseur, die dat toch zegt van ik ben daar jaloers op als je zo je eigen verhalen schrijft. Maar ik kan dan weer jaloers zijn op hem, dat hij zo het ene project naar het andere regisseert, dat lijkt mij heel tof. Ik sta zelf zo graag op zet. En ik zit minder graag achter mijn schrijftuel.

SPEAKER_00 8:07

Rits, nu heeft je ook les aan het Rits. Kan je daar iets uitleggen? Welke richting je heeft?

SPEAKER_04 8:12

Je hebt op het Rits een richting die nu heet Audiovisual Creations. En dat is eigenlijk de richting die bestaat naast de academische opleidingen, waar dat echt zo onderverdeeld is in regie, montage. Bij de Audiovisual Creations moeten ze eigenlijk van alles een beetje kunnen, een beetje zoals de Narafianen misschien. En dus wat geef ik daar? Ik begeleid eigenlijk workshops. En eentje is bijvoorbeeld experimentele dansfilm. Dus dan duik ik met de studenten drie weken in de studio en dan werken wij met een danser aan een film. En ze mogen heel intuïtief werken, maar moeten dat wel super serieus nemen. En ik begeleid een echt van een scenario, dat ook nodig is bij de dansfilm. Tot het eindproduct, waar dat dan ook heel erg wordt ingezet op soundscape en muziek. We gaan ook binnenkort beginnen aan een praktijkoefening in samenwerking met Volta. Dat is ook iets dat ik samen met Rits heb opgezet. Dus Volta is het muziekcentrum voor opkomende artiesten in Molenbeek. Veel van die artiesten stromen door naar de AB. Onze studenten gaan daar ook weer drie weken in samenwerking met muziekartiesten om een heel creatief documentair project op te zetten. Een portret eigenlijk.

SPEAKER_00 9:26

Heel veel met muziek en dans.

SPEAKER_04 9:28

Als de kunst in elkaar kruisen, dan ben ik het gelukkig.

SPEAKER_00 9:32

We horen niet zoveel focuspooler. Het is een keer interessant om jou in de sc te hebben. Wat vind jij het belangrijkste voor jouw job op de set?

SPEAKER_03 9:40

De job als focuspooler is zoals je zegt. We horen niet veel over de focuspooler. Dat is zo'n job die mensen eigenlijk bijna niet weten dat hij bestaat, zoals als ik zou moeten uitleggen aan mijn oma wat ik doe als job, ja, moet ik gewoon zeggen, ja, ik denk die een persoon die eigenlijk naast de camera staat en ervoor zorgt dat het scherp is, maar ik kan dat niet echt zo uitleggen. Dus dat is zo'n job dat als er niets aan de hand is en dat alles goed is, dan zie niemand wat dat aan het doen bent. Maar als het even onscherp is, dan staat iedereen op zijn achterstepot te bewijzen van te spreken van oei, er is iets aan de hand. Maar wat is effectief het belangrijkste voor mij, is denk ik heel vaak een goede sfeer of zoiets. Dat doet eigenlijk ook wel heel veel om een job die eigenlijk al super stressy is voor ons, geraakt dat natuurlijk wel heel hard gewoon dat je in die stresssituaties moet omgaan van alles en nog wat. Maar als de sfeer ook gewoon al goed is, is dat altijd wel gewoon tof om het op een makkelijke manier te kunnen doen.

SPEAKER_04 10:36

Ik denk echt dat daarom Patrick zit. Anders zou ik toch nooit naar focus spoulen.

SPEAKER_00 10:42

De sfeer kan maken.

SPEAKER_04 10:44

Ja, en omdat we zo niet blijven hangen in klagen of zo. De dingen moeten eerlijk kunnen gezegd worden. Maar wij gaan al veel sneller vragen. En hoe wist mij u? En waar zijn ze mee bezig buiten de film of zo? Het is inderdaad middagpauze. Dan ga ik ervoor zorgen dat ik naast Patrick zit.

SPEAKER_03 11:04

Of je hoort mij waarschijnlijk natuurlijk ook. Ik ben natuurlijk heel luid. En dat is wel een ding. Een filmset moet eigenlijk altijd wel heel stil zijn. Dus soms betrap ik mezelf er wel op van ben ik nu toch weer zo luid aan het lachen of wat dan ook.

SPEAKER_04 11:18

Ja, maar dat doet teugd om zo. We nemen het allemaal super serieus en dat moet ook. Maar die momenten van decompressie zijn echt wel goud of zo. Niet alleen daarvoor vind ik dat tof om met u samen te werken, maar ook omdat ik vind dat Patrick heel veel gevoeligheid legt in die scherpstelling. Tegen uw oma zeggen: ik zorg ervoor dat het scherp is. Maar het is zoveel meer dan dat. En Patrick is zo'n focuspooler naar wie ik durf gaan en zeggen van kun je zo echt laten ademen? Net het moment wanneer de danser naar beneden gaat, zo daar in scherp te gaan. En ik ga dat altijd toen in samensprek met een DOP. Maar ik weet dat Patrik mij daar gaat begrijpen of zo. Ik heb al andere focuspoolers gehad die zoiets hadden van wat komig hier? Zal je dat wel zien met een DOP? Maar dat kan zo verhalend zijn, focuspoolen, dat ik dat belangrijk heb.

SPEAKER_00 12:06

In plaats van het technisch meer het gevoelsmatig laad in beeld brengen.

SPEAKER_03 12:10

Ja, maar dat is bijvoorbeeld ook wel leuk aan de manier van regisseren bij Charlotte, is dat je hebt ook regisseurs die met bij wijze van spreken iedere keer een tekst geven van en nu moet je dit doen en nu moeten dat doen. Maar dat voelt ook veel minder organisch aan dan dat we een keer gezien hebben wat de actie is. En dat je mij gewoon vertelt van ik zou daar graag daar hebben, daar graag daar hebben. Dan kan ik daar veel makkelijker op antwoorden of in meegaan. Hoordat dat allemaal veel organischer is of zo. Zeker ook als mensen mij soms vragen van wat doet je zelf het liefste? Van bijvoorbeeld draai de veel liever pup of draai de veel liever fictie bijvoorbeeld. Voor mij is eigenlijk heel vaak wel gewoon fictie of iets verhalend. Omdat ik heb wel heel erg het gevoel dat ik iets mee iets bijbreng aan wat de kijker ziet, wat we willen vertellen eigenlijk ook gewoon, terwijl dat bij een commercial heel vaak, de moment dat het tijd is voor dat pack shot, het pak koeken is scherp. En dan zitten daar ook gewoon, maar heb je het nodig, maar ik haal er veel minder voldoening uit ofzo dan bij fictie of een project die verhalend is waar we echt kunnen kiezen.

SPEAKER_04 13:21

Zo zie je toch dat film maken of pub maken, dat dat ook heel vaak over gevoeligheid is. En je moet elkaar daarin kunnen verstaan. Dat is ook echt iets nonverbaals ofzo. Je moet elkaar niet zo goed kennen om te voelen dat wij zitten op dezelfde gevoelslengte, noem ik dat dan. Dat is echt iets wat mij enorm kan versterken als regisseur, omdat ik soms niet altijd de juiste woorden kan vinden ofzo. Of een beetje fluide ben. Ik ben niet de soort regisseur die gaat zeggen dat zo en zo en zo zijn. Nee, ik ga altijd zoeken samen met mijn crew naar hoe gaan we dat vertellen. Dat ik een soort gevoel of zo overbrengen. Behalve camera vind ik en acteurs focuspooling een enorme meerwaarde of versterking van het gevoel.

SPEAKER_00 14:06

Wist je direct dat ik wil focuspooler worden? Of heb je eerst meer camera gedaan?

SPEAKER_03 14:11

Eigenlijk niet. Ik wist niet onmiddellijk dat ik focuspooler wou worden. Want ik ben eerst als klankman begonnen. Ik heb bij de RTBF zo'n quotidiaan gedaan. Een programma die iedere keer na het nieuws speelde. En daar heb ik heel lang klank gedaan met Sidney van Wichelen, die de regisseur is. En heeft mij daarin meegepakt en ik vond dat heel tof om te doen. En ik heb dan achteraf, tijdens die zomer, heb ik een kort film gedaan, dat was een kort film van de scouts. Maar dan met een professionele ploeg en dit en dat. En daar ben ik een beetje begonnen spreken, met de focuspooler. Dat was Alexander Bijnen. En daarin heb ik zo focuspoolen ontdekt. Dat is echt een job. Want bij het Naraf werd dat niet zo in dept uitgelegd ofzo, wat in een job was. En daar heb ik wel ontdekt en gedacht van eigenlijk denk ik dat dat wel iets toffers is om te doen ofzo. Het is een beetje raar om te zeggen. Maar op een filmset vind ik het altijd heel fijn om iets te doen terwijl er gedraaid wordt, in plaats van in de offtime te zitten van er wordt nu gedraaid en nu moeten wij gewoon wachten en kijken. Dat vind ik gewoon heel tof, omdat mijn dag gaf veel rapper voorbij, en dit en dat. En daardoor wist ik van ik wil iets doen terwijl er gedraaid werd. Maar ik wist zo nog niet 100% waar. Dus ik dacht, misschien is het klank wel dat ik wil doen. Maar nadien kort film was direct geklonken van oh ja, die camera is kei tof. En dat is iedere keer iets anders. Een job als klankman. Ik heb er keikel respect voor. En ik ben nog altijd ook gewoon een nerd. Dus ik kijk ook nog altijd naar je materialen en zo. Maar ik heb wel zoiets van het is vaak een heel ondankbare job op vlak vane, je kunt daar ergens zijn. We moeten nu een ontploffing filmen, dit en dat. Er vliegt een vliegtuig over. Ja, voor klank was niet goed. Voor beeld is het perfect. Kom, alle kamions dicht. We zijn naar huis, we lossen het wel op en post. En dan zou ik ook zoiets hebben van. Terwijl bijvoorbeeld ook bij focus, dat is ook hetzelfde. Ah ja, ik was just ontscherp. Ja, kom, we gaan nog eentje doen. Dat de focus gewoon zeker goed is. En dan voor klank, ja, we kunnen daar wel een ediarje bij doen. Of kunnen wel, en dat vind ik dan zo. Ik weet niet dat ik daar zo mee om kunnen.

SPEAKER_00 16:20

Je zegt bijna een beetje een uit. Ja, technisch voor focuspooler is er daar heel veel dingen voor nodig.

SPEAKER_03 16:26

Ja, eigenlijk de technologieën blijven eigenlijk wel altijd veranderen. Dus elk jaar komt er wel iets nieuws van materiaal uit. Maar wat het eigenlijk vooral is, is er zo'n groot lenzenpakket die er bestaat. In België waarschijnlijk wel al een keer bijna elke lens wel al een keer vast gaat hebben. Maar er is gewoon zoveel die verandert. Elke camerapakket is anders. Soms is het van ja, we hebben hier deze camera, maar we zouden die een camera in een helm moeten kunnen steken of in een auto kunnen steken, onder het dashboard, dit of dat. Dus het is altijd wel een beetje puzzelen of een nieuwe manier vinden. Geen enkele dag is hetzelfde. En dat vind ik wel ook heel tof om met de tools die we hebben een oplossing te vinden om het shot te kunnen maken.

SPEAKER_00 17:07

En zijn er bepaalde lenzen dat je zegt. Die zijn moeilijker te behandelen dan de andere. Voel je dat verschil?

SPEAKER_03 17:13

Ja, elke lens is sowieso anders. Maar er zijn ook wel. Bij bijvoorbeeld je asferisch en anomorfische lenzen, zijn er wel systemen in je remote die ervoor kunnen zorgen dat de manier hoe je moet draaien aan je knop, dat dat altijd wel een beetje hetzelfde is, omdat dat met een ring is die altijd dezelfde trow heeft. Dus dat maakt het voor ons wel allemaal een beetje makkelijker, vergeleken met focuspoolers die tien jaar geleden starten. Ik ben bijvoorbeeld een focuspooler die focuspoelt in meter. Heel veel focuspoolers poelen in feet. Omdat dat veel intuïtiever is. Kwestie van, een persoon staan nooit exact een meter voor de camera. Maar dat gaat dan altijd zo drie voet zijn, bij wijze van spreken. Dus dat is veel makkelijker om te kunnen werken, maar ik heb dat nooit op die manier geleerd. Dus ze zijn de systemen die we nu hebben heel gemakkelijk, want die rekenen dat gewoon allemaal over ons. Dus ik kan perfect een lens in feet marken, maar dan wel gewoon een meter kunnen poelen. Dus dat is alleen. Dat is de technologie. We zijn eigenlijk gewoon alleen. We hebben zoveel chans dat dat allemaal kan, op zo'n manier. Dat wij ook bijvoorbeeld poolers zijn in België die allemaal ons eigen materiaal hebben. Er zijn heel veel landen waarin mensen naar je kijken van oeh, je hebt je eigen materiaal om mee te poelen. Hier doen wij dat niet. Hier komt dat allemaal van de rent, want dat is een veel te grote investering om te doen. En we hebben de chans dat alles goedkoper wordt en makkelijker bereikbaar om onze job te kunnen doen.

SPEAKER_00 18:41

Je hebt ook je eigen materiaal.

SPEAKER_03 18:43

Ja, het is wel. Ik kan wel zeggen dat dat een gemak is of zo. Want je werkt iedere keer met een ander camerapakket. Maar zolang je focusremote en je monitor allemaal hetzelfde is, denk ik dat je daar wel een systeem in creëert en je raakt dat gewoon. En dat maakt het zoveel eenvoudiger om onze job te kunnen doen.

SPEAKER_00 19:02

Voor de shoot ga je ook altijd een testing gaan doen met camera's en eigenlijk alles ga juist zetten. Wat dan nu ook leuker is, want vroeger moest je eigenlijk per lens een andere setting gaan maken. Nu is het veel intuïtiever en makkelijker.

SPEAKER_03 19:15

Ja, we doen dat wel nog altijd steeds. Als je een nieuwe lens hebt, dan maak je die file wel nog. Het voordeel daarvan is: die file kun je bijvoorbeeld ook doorgeven aan elkaar. Als je bijvoorbeeld ergens een bekam moet gaan doen, en je moet daar ergens één dag gaan invallen voor iemand. In plaats van allemaal nieuwe ringjes te maken, geven wij gewoon die file door aan elkaar en je zij weer vertrokken. Dus de toekomst is heel goed op dat vlak, kwestie dat het allemaal wel een beetje makkelijker wordt.

SPEAKER_00 19:43

Bestaan er geen automatische dingen dat je zegt van goh, dat werkt niet zo goed. Maar dat doet minder intuïtief. Dat gaat wel scherp zijn, maar dat geeft geen emotie in dat beeld. Hoe stael je daarin over?

SPEAKER_03 19:55

Ja, er wordt ook heel vaak gezegd van ja, maar Patrik, binnen zoveel jaar gaat je job gewoon overgepakt worden door AI-beze van spreken. Er zijn systemen die ervoor kunnen zorgen dat je automatisch kunt focuspoelen. Dat gevoel wordt ook wel veel beter, want je kunt dat allemaal instellen, dat dat allemaal heel natuurlijk is. Maar het is nog altijd iets die meet naar ergens. En jij moet aanduiden van kijk, ik wil nu dat die afstand op de lens dit is en dat gaat dit scherp zijn, maar dat is niet. In een pin is dat wel makkelijk, of als je een super moeilijk shot hebt, dat zijn zo twee van die toeters dat je zo soms op de camera zit, die zorgen er wel voor dat je dat shot wel iets makkelijker kunt poelen ofzo. Maar er is wel nog altijd een ding van je moet de skill, denk ik ook wel nog altijd hebben. En dat is ook wel iets die soms ook een beetje wegvalt, denk ik, ofzo. Ik denk dat ik een workshop gegeven voor mensen van de cask. En daar was het ding ook. Je legt dat dan uit van die automatische systemen. En heel veel mensen gaan er al van uit van ja, ik ga dat op elke set hebben. En het ga gewoon zo simpel zijn. Het is gewoon dat Pelke volgen en je zij vertrokken. Maar ik vind dat er ook wel nog iets moet zijn van je moet die skill leren. Ik heb de chance gehad dat ik ook ben begonnen op een camera met een volle focus. Daarnaast, met een klein schermje ernaast. En zo heel veel geprobeerd heb en heel veel onscherp ben geweest en het op die manier geleerd heb, om dan nu met de systemen die we nu hebben te kunnen werken. En voor elk shot eigenlijk iets uit je zak te halen van trucks die je kent van toen je dat nog niet had. Dus dat vind ik wel gewoon iets heel belangrijks om in je skill te kunnen.

SPEAKER_04 21:38

Ik vind dat super herkenbaar, omdat ik dus net mijn fictiekortfil heb gedraaid, ook op Piculen. En ik voel daar ook toch hoe je enorm hard naar de basis brengt, ook qua regie. Je denkt op zo'n andere manier. Je denkt veel meer in het hier en nu en minder van ja, oké, deze taken gaat straks opnieuw. Je probeerd elke take echt op elk moment te redden of naar een andere richting te brengen ofzo. Ik vroeg me af, doe je dat eigenlijk vaak op film? Ja, eigenlijk wel.

SPEAKER_03 22:12

En die heeft mij wel ook heel hard geïntroduceerd in videoclips draaien op Super 16. Want tezamen met Blue maakte zij superveel videoclips voor Franse rappers die dan naar België kwamen, omdat dat dan zo gezegd een beetje goedkoper is om hier een clip te draaien. Enzelf hun ding. Wij draaien altijd alles in film. In het begin waren dat altijd heel brakke producties bij wijze van spreken.

SPEAKER_04 22:38

Dat zag er mega goed.

SPEAKER_03 22:40

We zouden dat nooit zien aan het eindproduct, maar dat is iedere keer beter en beter en beter geworden. En geleerd die je skill ook veel beter kunnen. Want ik heb dat gelukkig ook op het narrafje gehad. En dat is nu ook zo weer iets die een beetje weg aan het vallen is. Ik vind dat wel jammer. Wilm is ook wel gewoon iets dat je moet kunnen. En heel veel mensen zijn daar bang van, terwijl dat in se eenvoudiger is dan met digitale camera's werken. Waarom eenvoudiger? Als er iets mis is met dat kaartje, ik kan niet zien aan dat kaartje waar het probleem zit, wat ik met het beetje moet doen. Maar in een filmcamera, als de film is vastgelopen, zie jij perfect van ja oké, dat is niet goed getreed. Dus je kunt die nog een keer opnieuw treden. Je bent misschien een klein stukje film kwijt, maar je ziet wel waar het probleem is. Je haalt dat ervan tussen en je bent weer vertrokken. Het is allemaal heel mechanisch. En dat is wel veel gemakkelijker.

SPEAKER_04 23:31

En de focusbullen die dan zo echt gaat meten elke keer vind je dat zo tof. Dan maakt het allemaal zo veel meer. Ja, je hebt het met je handen vast.

SPEAKER_03 23:40

Ja, met een meter of met een laser. Dat hangt er vanaf van voor wat het nodig is. Shot per shot, bijvoorbeeld shots op een dolly. Dat je op iets vast ingaat of uitgaat, vind ik het wel heel fijn om een meter naast een dolly te leggen. Want je onderwerp verandert niet van afstand. Dus just je dolly die ingaat. En dan kun je gewoon naast je dolly kijken: het is daar, daar, daar. Als de gripper iets verder of iets dichter stopt, maak dat niet uit, want je hebt letterlijk een meter voor je liggen. En als dat iets meten is op 20 meter of zo, is dat even met dat laser piep. En dan heb je het ook. Het hangt er een beetje vanaf shot per shot, wat er makkelijk is.

SPEAKER_00 24:24

Wat was de trickiest shot voor jou?

SPEAKER_03 24:28

Het trickiest. Dat is ook nog een shot van toen ik eigenlijk ook echt begon met poelen. Dat was een videoclip voor Clusot: Tijd om te leven. Je kunt die ergens zien op YouTube waarschijnlijk. Ik heb die Mahion de Grande gedraaid. Dat was beginnen heel close op de ogen van Koen en dan zo naar achter gaan. Maar alles in één shot. Dus met veel mensen die dan voor het beeld komen en dit en dat. Maar dat was gewoon heel moeilijk om dat begin goed te krijgen. En dan ken je dat zo aan je take 6 of zeven, dat dat zo niet gaat. En dan snapte begin je zo een beetje die stress te voelen en beginnen al je trucjes en tools te proberen boven te halen. En dan zo, ja, want dat was ook nog zo'n verhaal daarbij. Dat was dan denk ik dus de acht of tiende keer dat geprobeerd hadden. Alles gaat keigoed. En er was een fotograaf die daar ook aanwezig was om behind the scenes foto's te maken. Die doet daar klik. We krijgen daar een flits van Ik ga nu gaan hebben, die een tijd om zeer. Dus ja, dat was ook. Oké, we gaan het nog een keer moeten doen. Maar tegen dan zat de Mella wat meer in de vingers. Maar dat was wel zo. Een van die stressiemomenten dat je zo denkt vane, kan ik het nog? Was ik niet beter boekhouder geworden, was ik niet zo. Dan beginnen we al een keer te twijfelen. Zullen we wel een boekhouden? Nee, zeker niet. Zeker niet. Ik denk dat wij heel veel chance hebben met een job die wij doen. Je komt op plaatsen, je komt mensen tegen. Je komt zoveel verhalen tegen die normale mensen die een gewoon een bureaujob zouden doen, bij wijze van spreken, nooit van zijn leven eigenlijk zouden meemaken. En je wordt er nog een keer voor betaald.

SPEAKER_04 26:09

En die variatie is echt goud, vind ik, want dat is echt wat ik in een job niet zou aankunnen. Dat er te veel herhalingen in zit, dat er te veel dezelfde mensen zijn die ik tegenkom. En ja, hier is het altijd anders.

SPEAKER_03 26:23

Voor onze job is het dan ook weer wel nog een beetje anders. Want we hebben uiteindelijk doen wij ook wel iedere keer hetzelfde. Wij zijn eigenlijk moderne nomade die eigenlijk rondtrekken met kamions naar plaatsen en daar dan alles grif uitzetten en dan weer alles inpakken om dat weer te vertrekken. Dus op dat vlak is het wel hetzelfde, maar het is iedere keer anders. De invuling ook. Dat is ook wel heel tof.

SPEAKER_00 26:45

Dat is de leukste plek dat je dan al als nomad geweest zit.

SPEAKER_03 26:49

De leukste plek. Er zijn wel verschillende plaatsen waar ik al geweest ben, dat ik dacht van dat ik dat kan doen. We hebben nooit een job voor National Geographic gedaan met Dirk Verheiden en Grim van der Kerkoven. En dat was in Allah, dat is in Saudi-Arabië. En dat was een klein stadje waar een jaar voordat wij daar waren, de eerste vrouw nog maar net met een auto mocht rijden. En dan allereerste Starbucks daar was. Dus dat was wel echt een soort culture shock, of zo, om daar dan met onze filmploeg dan zo toe te komen. En dan heb ik zoiets van my Jesus, dat dit nog bestaat, ofzo. En dat vond ik wel iets wel heel zot, om dan zo'n kameleburger op te zitten eten als ze starten.

SPEAKER_04 27:41

Ik moet toch zeggen defensie. Ik heb een campagne gedaan voor Defensie en dat was vijf draaidagen, denk ik. Dus dat voelden ook echt als op kamp zijn met de crew. En ja, we hebben daar dan in de lucht, op het water, op het land en ook al die verschillende militaies. Ja, dat waren bepaalde types, die op het water waren mega meewerkend. En dat waren de tofsten. Die in de lucht, waren heel moeilijk benaderbaar, vond ik. Zeker voor mij als vrouwelijke regisseur was dat heel moeilijk. Ik heb dat samen met Samin gedaan en dat was op zo'n momenten dan wel handig of zo. Dat ik dan een mannelijke partner had. Om ik voelde van ik zou het hier moeilijk alleen gepoeld hebben ofzo. Veel ego bij de luchtmacht, vond ik ja. Maar wel super spectaculair. We zijn mee in het vliegtuig gegaan, dat vliegtuig dat van achter open gaat en die parachute-springers die daar dan uitvallen, dat was echt mega interessant en cool om van zo dichtbij te mogen filmen.

SPEAKER_03 28:43

Maar ik vind ook, ondanks dat er heel veel ego's zijn, dat je wel je mannen kunt staan of dat je wel kunt.

SPEAKER_04 28:50

Ik denk dat dat een enige keer is waar ik echt voelde van nu lukt het niet. Dat echt. Maar dat was ook wel, moet je dat inbeelden, wij stonden daarnaast een draaiend vliegtuig. Die hadden allemaal die. Dat zijn dan de paramilitairen, denk ik. Die hadden allemaal zo'n mega zware parachute hangen, dat weeg 30 kilo of zo. Die stonden daar in twee rijen en ze had all moeten wachten op ons. En dan kwam ik nog eens met te zeggen hoe snel of hoe traag ze moesten stappen en hoe dat ze moesten stappen. En ik had daar dan wat acteurs tussen gezet en dat zinden het ook al niet. Dus ik denk dat zo een samenloop was van omstandigheden of zo. En dat was ook wel echt het ene moment. Ik denk op de andere momenten dat ik daar net heel positief verrast van was ofzo, hoe ik met de commandanten bijvoorbeeld een mega goed contact had. En ook naar Crew to heb ik daar ook niet zoveel last van of zo. Maar ook doordat ik de mensen rond mij kies, bij wie ik voel dat je geen ding gaat zijn.

SPEAKER_00 29:50

Wat vind jij van de jeugd in de sector? En hoe verschilt de opleiding nu met die van jou?

SPEAKER_04 29:55

Ik kan moeilijk vergelijken. Maar wat er een heel groot verschil is, natuurlijk, is de opkomst van AI. Dat voelt je wel op de filmschool. Ze zijn daar op Triets heel erg mee bezig. Er is iemand die daar een doctoraat in doet en die ook echt direct de koppel maakt naar de opleidingen: hoe kunnen we de studenten wapenen en hoe kunnen we hen opleiden in hoe AI een vriend kan zijn in plaats van een vijand. Dus dat is een groot verschil. Ik merk ook dat dat voor hun onrust bij komt kijken. Ik studeer hier iets voordat ik niet eens weet of ik dat ooit als job ga kunnen doen. Voor de rest, ik vind die super ondernemend. Die studenten noemen zichzelf ook ondernemers. Die hebben vaak echt al een soort productiehuisje opgezet. Of die hebben al hun plaatselijke klanten. De bakker of de kledingwinkel, waarvoor ze dan filmpjes maken. Maar dat zijn wel die studenten die dan direct na hun studies werk vinden, omdat die al een gigantisch portfolio hebben. Dus ja, is zo wat toegankelijker geworden.

SPEAKER_00 31:01

Is dat bij alle jaren zo?

SPEAKER_04 31:03

Dat is in alle jaren zo, maar dat is zeker niet bij alle studenten zo. Ik spreek nu over de paar studenten die eruit springen. Maar van dat ik al kan zeggen van nu ga ik terug opnieuw tegenkomen. Of ik heb sommigen die afstuderen al gevraagd en meegepakt als assistent. Oké, het is allemaal toegankelijker gewonnen, maar je moet het ook nog wel doen. En je moet het ook nog allemaal leren en zo. En daarvoor moet je echt de nodige motivatie hebben. Dus ik heb toch het gevoel, als ik jong was, iets meer in mijn kokkonneke bleef zitten, langer daarin bleef zitten voordat ik naar buiten durfde te treden. Terwijl die nu echt ook heel snel naar mij komen met vragen die ze hebben. En kun jij eedback geven op een videoclip dat ik aan het maken ben, dat dan niets met school te maken heeft. Maar ik doe dat ik kan daar ook een soort creatief ei kwijt. En ik denk dan ook van u kan ik later terug tegenkomen.

SPEAKER_00 31:51

En over creativiteit, wat vind jij het leukste en het creatieproces naar iets toe?

SPEAKER_04 31:56

Het leukste vind ik voor de set is, eens dat mijn scenario echt uitgepuurd is, dat geschreven is, dat de klant er ook blij mee is. Vind ik het gesprek met de DOP. Eitueel uitdenken, de shotlist bepalen, dat zijn de momenten waarop ik denk, ik doe mijn job zo graag. En dan op zet is dat echt voor mij met acteurs werken. En daarom is dus de samenwerking met DOP en alleen met mijn beeldteam superbelangrijk, omdat ik echt iemand ben dat dan wil visueel loslaten. En buis van het spreken eigenlijk niet meer naar de monitor wil kijken en vooral naar mijn acteurs wil kijken.

SPEAKER_00 32:32

Dat je meer met die acteurs bezig bent, acteurs regia gaan doen.

SPEAKER_04 32:35

Ja, ik ga het altijd gezien hebben. En ik ga het ook altijd zeggen als het niet juist voelt of zo. Maar ik werk het liefst met DOP's die in het verlengde denken of kijken van mij. En waar ik echt vertrouwen voel van oké, maar die heeft het begrepen. En doordat we ook veel tijd hebben gestoken in preproductie, kan dat ook opzetten of zo, kun je dat vertrouwen ook geven. Dus ja, die acteursregie, dat is echt waarvoor ik het doe.

SPEAKER_00 33:03

Wat zou je willen dat de mensen meer begrijpen over de rol van regisseur bij filmmaken?

SPEAKER_04 33:09

Goeie vraag. Dat dat voelt als een babybar. Ik heb dat nog nooit gedaan. Maar ik zei danlangs ook tegen mijn ouders van ik heb nog geen kinderen, maar ik heb wel echt al een paar films op de wereld gezet waarvoor ik echt heb moeten afzien en bijen heb gehad. Dus ja, dat dat echt enorm veel morele verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Ik voel me echt als ik film maak, verantwoordelijk voor niet alleen voor wat ik aan het creëren ben, maar ook met wie dat kan het creëren ben. Ik wil echt ervoor zorgen dat ik met iedereen op dezelfde golflengte zit, dat we elkaar goed verstaan en dat er geen frustraties zijn. Da wil ik echt allemaal uit de weg helpen. En dat is heel veel. En dat is heel zwaar. En ik doe dat supergraag. Ik wil niks anders doen. Ik wil blijven films maken tot externe. Maar ik zou willen dat dat iets beter begrepen kon worden of zo. Dat is soms echt. En ik denk dat iedereen dat binnen de filmsector wel voelt van je sociaal leven en al. Als ik een film aan het maken was, dan heb ik anderhalf jaar moeten zeggen tegen mijn beste vrienden: ik ga er maar half zijn voor u. En als het echt nodig is, dan moet je het zeggen.

SPEAKER_00 34:21

En begrijpen je vrienden dat dan op dat moment?

SPEAKER_04 34:24

Mijn vrienden nu wel, omdat er ook wel veel in de filmsector zitten. Maar ook die daarbuiten of zo, zijn allemaal op hun manier creatief. En ik denk dat die ergens begrijpen dat het creatieproces eigenlijk heel eenzaam kan zijn. En dat je wel wilt steun vragen of zo, maar in die eind, je moet het zelf doen. Die steun is nodig of zo, maar soms moet je gewoon opsluiten.

SPEAKER_00 34:46

En vind je dat lastig om die balans te vinden tussen sociaal leven en het werken? Vet nu wat jij dat.

SPEAKER_03 34:54

Ja, ik vind dat eigenlijk wel. Zoals je zelf ook zegt, je moet heel veel laten om toch in de film te kunnen werken, bij wijze van spreken. Ik ben er nog niet echt goed geraakt of zo, om te kunnen zeggen. Ik heb een goede balans tussen mijn vrienden genoeg kunnen zien en genoeg werken. Want als freelancer geef ik ik zelf ook gewoon wel toe dat ik ook al een familiefeest heb afgezegd omdat er werk komt. En mijn familie verstaat dat ook gelukkig. Maar ik weet niet of dat bij iedereen, zo is, bij mensen die een gezin hebben. Als je even voor twee, drie maanden aan het buitenland moet voor een project en niet terug kunt zijn, kan ik me wel echt voorstellen dat dat heel moeilijk is voor de mensen die het dan voor u allemaal moeten opvangen. Dat is ook echt iets dat nooit verteld wordt op mijn filmschool van, het zou nogal een keer moeilijk kunnen worden. Dus dat is denk ik ook wel iets dat er zo aanbekende in het curriculum zou moeten gestoken worden om één uur per week zo work-life balance.

SPEAKER_04 35:50

Ja, maar inderdaad, dat is eigenlijk echt waar. Want ik denk dat we allemaal al zo'n moment hebben gehad dat we tegen de lamp lopen, omdat gewoon veel te veel. Ik heb dat vorige zomer of twee zomers geleden gehad, dat ik zo voelde van ik had drie pups door elkaar gedaan. Omdat het komt allemaal ineens. En dan wilde dat ook doen. En dan planningen die schuiven en zo. En het was gewoon te veel. En ik was niet meer de beste versie van mijzelf, ook op Setney. En dan wilde dat ook niet doen. Dus ik heb dan echt een mind gewoon rust gepakt. En sindsdien kan ik dat ook wel beter. Zo rust inlassen. Maar dan blijft het super moeilijk. En inderdaad, ik wil dat echt graag nog meer meenemen naar mijn studenten ook. Dat de tijd van niks doen ofzo, of ontspannen even belangrijk is en dat je zelfs je werk daarmee dient. W brein is toch aan het verwerken en is toch echt. Je blijft daarmee bezig en je blijft dingen opvangen en zo. Dus dat is eigenlijk superbelangrijk. Maar dat is niet altijd gemakkelijk in de pub.

SPEAKER_00 36:49

Je krijgt iets binnen, je gaat ervoor. Je wilt niet afgeven aan iemand anders. Dus ze zeggen van ja, oké, dat is voor mij. Dus we gaan ervoor. En effectief komt dan misschien soms een keer op een hoop.

SPEAKER_04 36:58

Ja, dat is echt. En het is zo precies ook: hoe meer dat je doet, hoe meer werk je genereerd en hoe minder. Ik heb nu anderhalf jaar aan mijn film gewerkt en ik voel dat ik nu zo precies terug even een entree moet maken in de pub.

SPEAKER_03 37:13

En je hebt dan denk ik ook wel een beetje zochance. Niet echt dat dat is. Maar dat je als bijvoorbeeld als regisseur of als producer, dat het project waar je mee bezig bent, zeker als het over fictie gaat of zo, dat je daar eigenlijk een beetje dag en nacht mee bezig bent. Want als regisseur zeiden jij na je draaidag zijn waarschijnlijk nog bezig, maar ja, die locatie en die locatie moet nog gefixt worden. Dus we moeten nog met productie nog een rekje gaan doen. Bij productie, die kunnen elk moment gebeld worden. Want er heeft een locatie afgezegd of ik zeg nu maar iets. Terwijl bij ons bij camera, de moment dat hij een deur dicht gaat en dat de backups klaar zijn, dan zit het er eigenlijk wel op voor ons. En dat zorgt er ook wel voor dat je iets makkelijker kunt decompresseren. Smakkelijker kunt afsluiten.

SPEAKER_04 37:59

Ja, dat is helemaal waar. Dat dag- en nachtgevoel kan soms heftig worden. Maar dat hoort erbij.

SPEAKER_03 38:08

Ja, en ze verwachten ook gewoon dat je allemaal bereikbaar bent op elk moment van de dag om dit of dat te kunnen vragen. Dus dat pakt ook gewoon heel veel voor mensen. En ik denk dan bij reclamespots of zo, dat je gewoon even wel heel hard in die rush zit, in het begin van die week, dan wordt hij een spot op de donderdag gedraaid. En dan zit het erop. Voor ons zit het dan weer. Want dan zitten jullie dan weer in postproductie, om het dat weer op te lossen. Maar dan eindigt het ook wel weer een beetje of zo.

SPEAKER_04 38:37

Ja, dat is wel mega dankbaar, vind ik aan Pub. Dat dat zo inderdaad, dat is heel gecompresseerd in tijd of zo. En dat vind ik daar echt wel aangename. En daardoor, als het fijn is, dan duurt het verjaardagfeestje niet lang genoeg. Maar als het niet zo fijn is of zo, dan kun je dat ook relativeren. Oké, maar binnen drie weken kan ik aan iets nieuws beginnen. En dat heeft mij ook wel echt als regisseur enorm gevormd. Dat ik op zoveel verschillende locaties, zoveel verschillende acteurs, zoveel verschillende verhalen heb moeten vertellen. Dat ik echt wel nu voel van oké, ik heb een waaier aan projecten en ik weet waar ik in floreer en waar ik minder in floreer. En ja, dankzij Pub heb ik mijn appartement kunnen kopen en zo. Dat heeft mij een enorm gevoel van eigenwaarde en zelfstandigheid gegeven. Dat vind ik echt wel cool.

SPEAKER_00 39:27

En dan het verschil tussen pub en fictie. En fictie bij je meer je eigen baas. En pup moet je meer ook rekening houden met de creatie, met de klant. Vind je dat makkelijk, vind je dat moeilijk?

SPEAKER_04 39:39

Ik vind het moeilijkste bij projecten die is logisch, denk ik, die mij het nauwste aan het hart liggen of zo. Als het niet bij mijn eigen persoonlijkheid komt, kan ik heel teleurgesteld zijn als ik iets moet verbraven of zo moet. Want ik heb al gehad dat ze mij bellen en dat ze dan iets van mijn werk als referentie geven van wilen zoiets. Dus ik begin daar dan zo aan en dan merk ik dat dat toch moet beantwoorden aan dit en dat en dat en dat. En dan voel ik soms zo wat de moed in mijn schoenen zakken. Tegelijkertijd probeer ik dan een andere manier te vinden, om toch zo te voelen waar. Waar voel ik dat er zo'n vlammenke brand voor mij is. Oké, dan ga ik daarop inzetten. En ik vind dat soms ook wel aangenaam ofzo. Dat ik mag werken binnen een speelveld dat bepaald is en daar dan creatief in zijn.

SPEAKER_00 40:27

En was in de items waar het moeilijkst is om keuzes te laten veranderen, is dat dan bijvoorbeeld in de acteurs kiezen, dat ze meer een andere acteur kiezen.

SPEAKER_04 40:37

Ik ga u een banaal voorbeeld geven, maar locaties. Het is niet zo banaal eigenlijk, want dat bepaalt zoveel voor hoe je film beleefd wordt en leeft ook. En als ik zo kom met eigen referenties. En waar dat voor mij superbelangrijk is, dat de locatie textuur heeft en diepte heeft, en dat dan toch is van: oh ja, nee, maar dat moet wat modaler zijn of dat moet wat Vlaamser zijn. Of dan kan ik voelen dat je gefrustreerd geraakt. Want dan gaat je ook niet de film maken die je van mij vraagt. Als ik moet brave locaties kiezen, daarbinnen brave kast moet plaatsen.

SPEAKER_00 41:12

Dat is jouw film.

SPEAKER_04 41:15

En ik weet dat het altijd een film van de klant is ofzo. Maar waar ik dan soms mijn moed in verlies, is waarom vraag je dan aan mij om het te maken? En waarom neem je dan dat als referentie? En omgekeerd kan ik het mega cool vinden als ik voel dat de klant echt zo mij vertrouwt en samen met mij iets wilt creëren. En dan ben ik heel gemakkelijk als ze mij zeggen van ja, dat voelt niet helemaal juist. Zouden we kunnen naar iets zoeken dat er op gelijk maar net anders is. En dan kan ik dat ook helemaal begrijpen of zo.

SPEAKER_03 41:44

Maar je hebt ook wel zo de ervaring, al, om een beetje te weten van welke battle je moet aangaan met de klant en welke, waarom je dacht van montage gaan we wel nog dit of gaan we nog dat.

SPEAKER_04 41:58

En daarvoor is de band met de producer kein belangrijk. Als ik voel dat de producer mij steunt ook. Dan ga ik ook beter werk maken. Dat is ook weer logisch of zo. Maar soms is de producer meer klantgericht. En als ik voel dat hij mij echt steunt en bij mij wilt meedenken, dan kiezen wij soms ook onze battles. Dan zeggen we oké, maar laten we de battle daarover gaan, en dan kunnen wij meer focussen op dat creatieve aspect of zo.

SPEAKER_00 42:29

Vind je dat altijd zo is, dat productie en regie meer naar ene kant willen trekken. Of heb je soms gevoel van ik moet altijd battlen naar budget, naar om mijn ding te krijgen van productie? Maar je soms hoort van dat is altijd een beetje tegenstrijden. Ik wil het creatieve en iemand wil het budgetaire in handen houden om hetzelfde richting te krijgen.

SPEAKER_04 42:51

Wat ik gewoon het meest apprecieer bij een producer, is als die een houding heeft van ik hoor wat je zegt, ik vind het interessant, ga het onderzoeken. Eén, is het prodigioneel mogelijk. En twee gaat de klant zich daarin kunnen vinden. En als dat de houding is, dan heb ik al gemerkt, dan ben ik gelukkig en dan is de klant gelukkig. Want dan blijf je zoeken totdat je die sweet spot vindt ofzo. Maar producers die al van in begin zeggen van nee, dat gaat de klant nooit willen. Oei, maar dat is zoveel gevraagd. De klant ook durven een beetje uithagen, of durven wat frisse ideeën aan voor te stellen ofzo. En daar voel ik wel dat ik de producer daarvoor nodig heb.

SPEAKER_00 43:33

Om een beetje samen die kaart te trekken.

SPEAKER_04 43:36

En dat is niet wij tegen de klant. Dat is meer van wij die samen iets echt vernieuwend willen maken en de klant daarvoor warm willen krijgen.

SPEAKER_00 43:46

Om eigenlijk jouw product nog beter te maken, dat iedereen tevreden is.

SPEAKER_04 43:51

Ja, want ik weet ook echt wel dat ik moet altijd denken in functie van het project of van het product, en dat niet gaat over ik die mijn stem. Zomaar op iets wil drukken of zo, dat niet. Maar als het mij aanspreekt en als het in de lijn ligt van mijn persoon. Wat ik maak, dan ga ik daar natuurlijk een sterke creatieve mening over hebben. En dan wil ik dat toch op zijn minst kunnen voorstellen aan de klant in de vorm dat ik het zou willen maken. En daarvoor is die steun van de producer echt superbelangrijk.

SPEAKER_00 44:20

Wat zijn jullie de beste snack on de set?

SPEAKER_03 44:23

Dat vind ik een heel moeilijke. Zeker ook zo. De allereerste keer dat je op mijn filmset komt, krijg je dan een tafel te zien. Van alles die daarop staat, dat je zo gewoon echt bijna niet kunt kiezen. Dus denk ik wel dat ik wel een paar kilo's bijgepakt heb, zo die eerste jaar van je nog een koekje daar en dit en dat. Maar ik probeer het wel een beetje te minderen, omdat je vaak ook als camerassistent niet super vaak de cateringtafel ziet als je heel tijd naast de camera blijft zitten. Dus wat mijn ding is, is ik zeg heel tijd tegen mijn Tweede Kamerassistent van verras mij, kom maar af met iets die er is, en dan ontdek ik altijd wel een keer iets nieuws. Een echte favoriet, misschien zo die bloemetjes, met zo'n chocolade. Als dat pak zo'n klein beetje open is, dat is.

SPEAKER_04 45:12

Dat is keihard lekker, maar dat heb ik dus liever niet op de cateringtafel, want dan zou dat mij een lunch zijn. Ik ben daar ook zo wat in veranderd. Dat ik dat eigenlijk super tof vind als er zo spannende nootjes zijn. Dat je ook gewoon als regisseur, je zit niet. Je bent constant, je staat aan. Dus nu heb ik ook wel geleerd dat het is beter om gezonde dingetjes te snakken dan zo keivelsuiker. U vraag je op een dag heel veel van je lijf.

SPEAKER_03 45:48

Je hebt ook regisseurs waar er echt wel gewoon water en eten in je mond moet gestoken worden.

SPEAKER_04 45:56

Dat is het ook zo. De cateringtafel, ik zie die als ik toekom, maar daarna is dat gewoon even vlucht naar daar lopen.

SPEAKER_03 46:03

En we hebben ook zoveel chance in België dat onze cateringtafels echt fantastisch zijn, vergeleken met soms andere bijvoorbeeld Swaalse producties, waar je dan ook wel merkt. Het is echt wel de bear, bear minimum. Hier staat water, hier staat een klein beetje fruit. Je hebt wat koffie die wat lauw is. En als je thee wilt hebben, dan heb je de pech bij wijze van spreken. Terwijl hier in België, als je op een fictieset staat, op een bepaald moment komt de opnameleiding ook met een plateau af met van alles en nog wel.

SPEAKER_04 46:34

Dat is eigenlijk het leukste. Ik heb misschien niet een favoriete snack. Maar als de opnameleiding afkomt op een moment dat je denkt. Ja, dat is het deugd. En zo met dat plateen, dan kan ik zo veredigd zijn van oh, merci. Inderdaad.

SPEAKER_03 46:52

En dat vind ik echt fantastisch aan Belgen. Hoe die cateringtafel eruit ziet. Op dat vlak hebben wij zoveel chans, want ik heb soms ook al een keer op een familiefeest geklaagd over een cateringtafel. Maar die bekijken nu ook zo van. Wij moeten onze eigen boteraan smeren vanmorgen voordat wij vertrekken. En dan denk ik in mijn: kijk je daar geen tijd voor? Maar je wilt dan ook een diva uithangen of zo. Een cateringtafel is wel belangrijk. Dat wel.

SPEAKER_00 47:23

En zo'n draaidag is vrij heavy voor jou. Heb jij een manier om je te decompressen achteraf? Ik zeg maar iets meditatie of het een of de andere.

SPEAKER_04 47:34

Vroeger had ik dat niet. Dan was ik zo'n duur, ik daarna nog iets drinken en nu heb ik al gemerkt van nee, ga naar huis, zet je neer. De decompressie gaat komen. Wat voor mij belangrijk is, is de dag ervoor proberen zo rustig mogelijk te zijn. En de dag erna. Rustig zijn is wandelen met een hond, yoga doen. Niet te veel telefoons als het kan.

SPEAKER_00 48:03

Maar de dag ervoor is niet altijd evident om rust te vinden. Wat er nog heel veel beslist wordt soms, last minute.

SPEAKER_04 48:09

Ja, dus vaak lukt dat niet. Maar zo op tijd gaan slapen. En inderdaad het inlijden en het uitleiden. Dat zijn dingen die ik geleerd heb die belangrijk zijn.

SPEAKER_00 48:21

En voor jou zou de focus bij de focus houden. Die mopp wordt heel vaak. Je zit ook heel het bezig en je zit ook heel het aan het aan het denken. Klopt.

SPEAKER_03 48:35

Onze hersenen staan ook altijd op 200%. Maar wat soms bij mij wel al geholpen heeft, is gewoon een rit naar huis zonder die radio op te zetten. Dat ik eigenlijk ook gewoon. En dan zij het bijna aan de afrit, en dan merkte eigenlijk van ja, ik heb eigenlijk geen muziek opgezet, of ik weet niet waar, omdat je gewoon je hersenen wat rust aan het geven bent. En dat vind ik wel dat die helpt. Om een ding die ik, dat zal wel niet bewust zijn of zo. Maar het laatste shot is meestal altijd zo'n shot waarop ze zeggen van kom, we gaan de lange zoom erop steken, 200 mm. En we gaan spelen opendraaien en we hebben nog maar vijf minuten. Dus moet erop staan. Dus dat is altijd zo het extra stress die shot of zo. Maar dan is dat wel even naar huis rijden en dat komt wel weer goed. Ik heb geen postproductiemeeting die er nog zit aan te komen of wat dan ook. Morgen is vroeg op set. Ik kom op zijn minst graag veel liever om 7 uur op set dan dat ze zo bepalen om om acht uur te beginnen draaien. Want als je dan door de file naar Brussel moet of zo, is dat een vreselijk uur. Maar dat is wel iets die hoort erbij. Ik vind dat niet erg of zo.

SPEAKER_04 49:46

Ja, ik vind dat in tijdelijks leven moeilijk. Vroeg op stijl. Maar voor een set doe ik dat altijd graag. Omdat ik ook eigenlijk altijd goesting heb om aan die dag te beginnen. En dan vind ik dat ook leuk om op te staan voordat de wereld wakker is.

SPEAKER_00 50:00

Stom vraag je. Eet je dan thuis nog een bootrampje of ga je gewoon naar de set en eetje daar?

SPEAKER_04 50:04

Nee, ik sta wel niet zo graag vroeg op. Dus nee, dat vind ik een superleuk gemak aan. Mogen toekomen en daar. Wilde ik dan ook wel al direct als regisseur meteen aangesproken word. Rustig ontbijtje, dat zit er niet in. Maar dat moment is toch wel heilig of zo. Ik kom met een hongerige maag toe.

SPEAKER_03 50:25

Voor mij is de koffie in de auto, die wel wonderen doet ofzo. Klein koffieken in de auto. En dan toekomen op je breakfast call en dan fantastische cateringtafel hebben, meer heb ik niet nodig. De BBB's. Beesten bejaarden. Maar ons werken ook bejaarden. Bjaarden zijn ook soms moeilijk.

SPEAKER_00 50:51

Voorkeurs, ervaring.

SPEAKER_04 50:54

Boten. Water is iets dat heel vaak terugkomt in mijn werk. Ik zit graag op het water ook. Ik heb dus voor Defensie al boten gefilmd. Ik heb ook een keer een campagnefilm gemaakt voor de marine sector, de maritieme sector, om meer vrouwen aan te trekken. En dat was mega cool. Dat was bijvoorbeeld een vrouw die haar job was om een boot te besturen. Ja, ik vind dat zalig om op het water te zitten. En baby is nog geen ervaring mee. En wat was een derde? Beesten ja, liever niet. Ik ben een grote dierenvriend, maar ik heb al met katten gefilmd. En ook met honden. Mijn honden, ik vond dat niet zo leuk, want ik vond dat echt zielig. Voor dat beestje moesten daar zware lucht op blazen en zo. Nee, dieren liever niet. Ik moet denken aan een moment, Spotje voor Natuurpunt, dat er een vrouwelijke herderin was gekomen met 150 schapen. Mega indrukwekkend. Dus dat was dan weer wel keih'n moment dat je denkt. Ik kom zoveel tegen in mijn job. Dus wil te zien welke beesten en in welke context.

SPEAKER_03 52:08

Ik vind de beesten wel het lastige. Want al menig sets gehad, waar een zogezegd getrainde kat op de set toekomt. En dan de excuses van ja, maar thuis doet hij dat wel. En hier heb ik een filmpje waar hij het doet. Terwijl je daar dan met een hele ploeg staat te kijken naar een kat die eigenlijk totaal geeft. Om wat dan ook te doen. En dan zitten daar en dan denken van ja, hoe gaan we zoiets oplossen? Maar chapeau aan alle trainers die het wel echt kunnen. Want er zijn er wel echt die honden hebben die echt iedere keer hetzelfde doen, moet je dat natuurlijk niet vragen om dat 50 keer opnieuw te doen, maar toch wel heel strak kunnen luisteren. Dan denk ik van chapeau. Hoop dat het scherp is. Ja, dat is een goeie lippenin.

SPEAKER_00 52:58

Jullie staan dikwijls met veel mensen op zet. Dat is niet altijd even veilig. Dus over safety op de set, heb je daar iets over te zeggen?

SPEAKER_03 53:06

Ja, ik vind dat het tegenwoordig wel iets beter geregeld wordt. En er wordt veel meer rekening gehouden met van alles. Maar er zijn nog altijd wel accidenten die gebeuren doordat mensen gewoon voor het shot iets heel gevaarlijks willen doen. En dat vind ik soms wel iets dat daarbij moet nagedacht worden van is dit wel waard om dat te doen? En heb je daar voorbeelden van? Ja, niet van voorbeelden waar ik zelf bij was bijvoorbeeld. En dat er nu een jaar of zes geleden is, is er in de steeds een Kamerassistent aangereden door een trein, omdat ze op een treinspoor aan het draaien waren die nog effectief aan het werk was. En dan denk ik ook zo van: moet daar iemand het leven voor verliezen? Voor gewoon just shot te draaien, terwijl er kon gecheckt worden, of dat effectief dat treinspoor gewoon in werking was, want je zit daar met een filmproductie, dat is maar een vraag. En dat zijn zo van die stomme, kleine, jammige dingen die dan gebeuren. Of het elk Baldwin ding dan met dat geweer dan denkt ook: hoe kan zoiets? Hoe kan zoiets? Dus je zou denken, we zitten op een filmset, dat is een veilige plaats of zo, waar alles eigenlijk gewoon fake is. Maar ja, we moeten het kopje er wel nog bij houden of zo.

SPEAKER_00 54:21

Maar het is niet dat jouw ding als focuspooler, dat jij heel veel gevaarlijke dingen moet doen.

SPEAKER_03 54:27

Niet per se, maar als mij zoiets zou worden gevraagd, dan ga ik je daar wel altijd een keer over nadenken. Is dit de veiligste manier? En dan zou ik daar ook nee tegen durven zeggen. Dat zijn wel dingen die je veiligheid gaat wel nog altijd voor dan het specifieke, hele moeilijke shots te maken.

SPEAKER_00 54:45

Ik merk wel op Zet dat eigenlijk moest een veiligscoördinator komen, dat er heel veel niet toegestaan word.

SPEAKER_04 54:51

Dat zou ik als regisseur dan lastig vinden. Ik volg alles wat jij zegt, maar ik zou eerder aan een andere kant staan en veel riskeren voor een shot of zo. Eén dat je daarin zit, wilde dat maken.

SPEAKER_03 55:04

En dat is het gevaarlijk, denk ik dan. Dus daar is die ongelukken dan gebeuren. En ja, als ik hier nu een klein beetje over hang, dan lukt het wel. Het schelda altijd achter een oefen. Het is niet dat iedereen wil dat er een ongeval gebeurt, zeker niet.

SPEAKER_04 55:19

Maar zo'n veiligheidscoördinator, dat zou echt iemand moeten zijn voor mij die dan ervaring heeft in films. Maar als het zo iemand is van buitenaf en die zo'n regeltjes gaat beginnen. De magie. Er is niets zo erg als de creatiemagie doorbreken op zet, omdat er iets niet allemaal correct is ofzo.

SPEAKER_00 55:37

Nee, maar moest effectief iemand zijn die niet in de sector is, die wordt zot.

SPEAKER_03 55:41

Ja, zeker.

SPEAKER_04 55:42

Ja, zit ook wel gevaar.

SPEAKER_03 55:45

Dat is vooral als je zo in bedrijven moet gaan filmen, dat je zo'n corporate moet doen. Je moet dan zo tussen machines of zo gaan lopen. Dat er dan wel echt een zotte safety briefing is van altijd één voet op de grond, bij wijze van spreken en altijd je handen. Dus zo iemand dat nu niet per se. Maar dat er wel gewoon een beetje over wordt nagedacht. Is dit wel veilig? En ik kan niet zeggen dat dat slecht is, Belgische filmset, ze zeker en vast niet, maar daar moet wel rekening mee gehouden worden.

SPEAKER_00 56:16

Soms krijg je ze ook kritiek van het is niet scherp, of er is een ding die niet uitloopt op de set. Ga je daar mee om met kritiek?

SPEAKER_03 56:25

Ja, ik vind als het gaat over ons scherpte. We moeten daarmee om kunnen. Dat is echt een job waar je kritiek krijgt. En je moet dat gewoon zeker niet persoonlijk pakken en dat soort dingen. Je wilt allemaal diezelfde goede film maken. En ik kan daar zeker mee om, want je weet nieuwe take, nieuwe kans. En dan lukt het wel. En we zitten ook in een soort draaetempo of zo, die gewoon heel rap is, waarin je vaak shots moet doen zonder repetitie en we gaan er gewoon in. Maar dan zijn mensen, als in uw DOP en uw regisseur, die zijn dan wel altijd gewoon heel vergeeflijk van ja, maar dat dat stuks ontscherp is, we halen dat wel uit dat of we halen dat uit dat, of we doen het nog een keer opnieuw, want we weten dat het moeilijk is. Dus kan daar wel mee om. Ga niet huilend in de notte naar huis rijden.

SPEAKER_04 57:15

Ik weet ook dat dat bij mij hoort erbij. Je gaat kritiek krijgen. Ik denk vooral aan de klant of het agentschap of zo. Als dat van mijn crew komt, dan ben ik daar heel gevoelig aan. En dan ga ik echt die persoon even apart aanspreken of zo. Ik merk dat er iets niet goed loopt tussen ons of zo. Je kunt zeggen waarom. Als dat van de klant komt of van het agentschap, dan heb ik mijn sandwichmethode. Dan probeer ik te luisteren, te reageren en terug te luisteren naar oké, waar zit dan de compomie of zo. En dat werkt wel vaak. Ze moeten even kunnen zeggen waar hun ongerustheid zit. En als ik ze dan begrijp en ze of wel kan geruststellen of een tegenvoorstel kan doen, dan kunnen we weer verder.

SPEAKER_00 58:04

En op Croef, heb je dan zo dingen al gehad van oei, daar zat iemand mee?

SPEAKER_04 58:10

Nee, eigenlijk niet. Als ik denk aan zo'n moeilijke samenwerking, dat was een keer geen crew, dat was een keer mijn creatief directeur die alles in vraag begon te stellen dat afgeklopt was op zet. Zoals de producer tegen mij zei: Moet je dat niet aantrekken, maar ja, wel, ik moet mij dat wel aantrekken. En dat was superondermijnend. Die was op elk ding, elke stap die ik zette, was van oei, zij dat wel zeker. Dat hadden wij toch niet afgesproken. Dat was echt verschrikkelijk. En dan had ik heel veel aan de producer die dan mij steunde en zei van doe maar hoe we het bijvoorbeeld. Dat is wat de klant verhogen heeft, gaat er gewoon voor. En dan in post heb ik die zelfs niet meer gezien of gehoord. Dus dat is zoiets. Ik denk dat daar dan sneller gaat vingen dan tussen mij en crew. Omdat ik kies mijn mensen superbewust. Dus mocht er iets niet kloppen of zo, dan ga ik dat meestal voor het draai en al wel gemerkt hebben of zo.

SPEAKER_00 59:16

Ik was even aan het denken als je nu zo'n lang shot hebt, je hebt heel tijd je focus moeten zetten en hoe zetten. En je komt dan de spot te zien en die is geknipt in 20 stukken shot. Wat is het dan zoiets van een duim?

SPEAKER_03 59:31

Ja, jammer wel een beetje voor wat we dan als Crew gedaan hebben. Maar ik weet ook zelf als focuspoeler zit ik hier in heel die schakel. Wat ik te zeggen heb, dat heeft niet superveel te zeggen. Dus het zal mijn reden zijn dat ze die film verknipt hebben tot dat. Tuurlijk vind ik het jammer. Maar gehoopt dan dat je misschien die clip hebt om te bewaren, om nog een keer opnieuw te kijken, niet dat ik dat doe. Maar ja, jammer is het wel. Maar het is niet dat ik daar wat wakker leg. Wat ik wel meer jammer vind, is dat als er echt is afgesproken, van kijk, ik weet dat dit ontscherp is, we gaan het niet gebruiken. We gaan het niet gebruiken en dat het er dan toch in zit, dan denk ik wel van dat is jammer. Maar het zal ook mijn reden zijn. Ik denk wel dat ze in montage heel veel oplossingen zoeken om het te laten werken. En als dat nu ten enigste is, dat dat niet gaat. Soms kan het ontscherpte ook wel betekenis. Zeker, zeker. Het is niet iets dat ik van wakker lig. In het begin eigenlijk veel meer, omdat ik dan wel echt was van ja, alles moest scherp zijn en dit en dat. Maar at the end of the day, we zijn ook gewoon mensen die een skill hebben, maar niet machines die het altijd 100% scherp hebben. En juist dat dat we niet willen. Voilà, voilà, het is dat. We should embrace it. Dus dat is niet zo erg.

SPEAKER_00 1:00:54

Binnenkort wordt je film vertoond in het filmfestivals.

SPEAKER_04 1:00:58

Mijn film is net net afgewerkt, we zijn hem aan het ondertitelen. En ja, in België is dat Filmfest Gent of Leuven kort, dus dat is wel nog even wachten. En het buitenland hoopt dan op de grote festivals natuurlijk. Maar het gaat wel fijn zijn om het in België aan vrienden en familie.

SPEAKER_00 1:01:20

Een keer te tonen. En kun je in het kort even het verhaal vertellen?

SPEAKER_04 1:01:25

Ja, het gaat over twee oude geliefden die elkaar terugzien na 30 jaar radiostilte. En die oude geliefden zijn Antje de Boek en Thiba van den Borren als acteurs. En ze treffen elkaar in een oud Visserscafé in Oostende. We ontdekken doorheen de film wat dat hun verbonden heeft vroeger. En hoe ze nu tegenover elkaar staan en na elkaar zo lang niet gezien of gehoord te hebben.

SPEAKER_00 1:01:55

Oké, interessant.

SPEAKER_04 1:01:57

Dankjewel.

SPEAKER_00 1:01:58

Over Aandje bijvoorbeeld, Antje de Boek. Was zijn de links die wil leggen met acteurs? Hoe kies je acteurs?

SPEAKER_04 1:02:06

Antje de Boek heb ik aangesproken omdat ik daar als kind een soort van crush op had. Ik vond die zo inspirerend. Dat was zo een vrouw die heel hard zichzelf was, heel natureel was. Dus dat voelde een beetje als een kinderom die uitkwam, of zo, als ik die aansprak en als die enthousiast was. Tibot heb ik meer gekozen voor die heeft iets heel mysterieus rond zich hangen en dat paste heel goed voor mijn personage. En het was ook heel interessant om met die twee dan te werken. Want Antje is iemand die heel erg houd van minimalisme, efficiëntie direct naar de kern gaan. Terwijl Tibot is iemand die graag zoekt samen, filosofeert samen, lange gesprekken voert. En ik ben ook zo. Dus ik vond dat fantastisch om zo die lange gesprekken met hem te voeren. Maar het was dan ook wel heel dankbaar om dan terug bij Andje te komen en vragen te krijgen als van ja, oké, maar wat spelen we? En wat is de situatie op het moment dat we elkaar zien en zo echt even oké, we mogen al die omwegen maken, maar wat is de hoofdweg en zie je hem nog? Dus dat was echt een heel schone uitwisseling eigenlijk.

SPEAKER_00 1:03:27

En als je bijvoorbeeld de acteur moet zoeken voor een pub, hoe ga je daar terug?

SPEAKER_04 1:03:31

Ofwel, ik denk eigenlijk altijd eerst aan mensen uit mijn eigen omgeving. Want ik vind dat heel fijn als er een soort van veilig gevoel is of zo. We kennen elkaar, dan heb ik ook het gevoel dat ik meer ga krijgen. En anders via castingbureaus die zo echt streetcasten en zo, omdat je die natureel gewoon hebt. En omdat ik dat ook super interessant vind om met mensen te werken die geen ervaring hebben.

SPEAKER_00 1:03:57

Heb je dan in die was ook zo op zet dat je zegt van oei, die blokkeert helemaal?

SPEAKER_04 1:04:03

Nee, want ik vraag vaak videocasting. Dus ik heb dat eigenlijk nog maar één keer voor gehad of dat iemand echt blokkeert. Vaak cast ik mensen ook omdat ze dicht bij het personage staan. Of omdat ze gewoon zichzelf mogen zijn of zo in het script. Ja, ik die je natureel. Dat is iets wat ik super belangrijk vind bij casting.

SPEAKER_00 1:04:27

Dus eigenlijk besteed je ook heel veel tijd in je casting zoeken.

SPEAKER_04 1:04:30

Ja, ik ben daar ook super graag mee bezig. En ik vind dat heel heel belangrijk.

SPEAKER_00 1:04:36

En er bepaalde castingbureaus waar je veel mee werkt?

SPEAKER_04 1:04:39

Ja, ik vraag vaak We Want You. Er zijn ook veel mensen uit Brussel. Die ik dan vaak ook al eens ben tegengekomen via andere wegen of zo op evenementen. Maar je woon in Brussel. Ik woon in Brussel. Dus dat verbindt ook gewoon, die stad. En dus bij We Want You weet ik dat ik zo ook de niet-perfecte kopper ga zien, of zo. Mensen die een heel sterke persoonlijkheid hebben, en ik ga dan die persoonlijkheid gebruiken. Ik vind dat interessanter dan iemand compleet te willen veranderen ofzo. Gewoon dat hij de goede looks heeft. En die dan in een jasje wil steken, dat hij niet per se zelf voelt ofzo.

SPEAKER_00 1:05:21

Dus heb je acteurs, dan je locations. Locations scout is ook belangrijk voor jou. Wij hebben dat dat juist al een beetje aangehaald. Hoe ga je daar te werken?

SPEAKER_04 1:05:30

Ik vind het altijd ook interessanter om. Ik heb zo op mijn gsm een mapje met locaties, zoals wel veel makers, denk ik. Om een locatie voor te stellen die ik zelf al ken en waar ik iets in heb gezien of gevoeld. En anders via de geeikte wegen. Maar liever ook met een location hunter dan via zo'n Studio Squad of zo. Omdat die dan beter begrijpen naar waar ik op zoek ben. Dat ik zoek of zo.

SPEAKER_00 1:06:01

Als ik me niet vrees dat Studio Scot meer fotocaties heeft en nooit rekening houd met een crew van 45 man.

SPEAKER_04 1:06:10

Ja, ook al, inderdaad, dat is zoiets er dan ook nog bij komt. Dat je dan in een veel te kleine ruimte zet en dat het er op foto wel blingbling uit zag, maar dat dat eigenlijk steriel aanvoelt of zo. Dus dat is super belangrijk. En dan natuurlijk wat je met die locatie doet, ook, hoe je ze transformeert op de locatie voor je film, daar is dan art direction super belangrijk. En dat is ook iets dat ik direct vroeg in de samenwerking met de producer ga zeggen. Alsjeblieft, zorg voor genoeg budget voor art direction. Ik heb dat echt al een paar keer gehad en dan valg ik een bek op mijn stoel van Ja, maar wij doen dat zelf. Productie doet dat. Maar dan ga ik direct op de ruim staan. Sorry, maar ik geloof daar niet in. Ik ben iemand die heel erg gelooft in, casting en art direction en de wisselwerking daartussen of zo. Ik heb ook veel bevrienden, art directors. Iemand die ik ook nog had meegenomen, is Pauline Kastelijn. Dat is ook zo iemand die haar job heel serieus neemt, maar zichzelf niet te serieus neemt. Dus dat vind ik een topcombinatie. Zoe Bogaert, een van mijn beste vriendinnen, een heel goede art director ook. Jent te Verbist, de wederhalft van Jesper Ray, focuspoeler. Jente zei onlangs iets interessants, ze zei van beeld is zoiets technisch dat als er moet gewacht worden, omdat er een technisch probleem is of zo, dan respecteert iedereen dat. Terwijl als er op art direction moet gewacht worden, dan is iedereen heel ongeduldig. En omdat dat vrienden zijn van mij ook. En ook wel omdat dat vaak vrouwen zijn, de art directors waarmee ik mij omring, heb ik daar een extra gevoeligheid voor. Omdat ik die ook vaak onder de mand zie, omdat ik die vaak zie holen van hot naar her voor iets dat ik super belangrijk vind. En ja, ik wil ook hier nog een keer gezegd hebben: van ik vind dat we daar allemaal zo een effort voor moeten doen. Al in preproductie daar genoeg budgetruimte en tijd voor voorzien. En op zet daar ook echt respect voor hebben voor die job.

SPEAKER_03 1:08:26

Ja, want dat is ook zo'n ding dan. Heel de Art Direction is dan gekozen, je hebt dan een fantastische locatie, die is dan fantastisch gedreft door mensen die er alles van kunnen. Dan komen wij met de camera en dan draaien wij alles bij het open, waardoor je niks van die achtergrond ziet. En dat is ook wel een soort ding die heel vaak terugkomt dat je denkt van we zitten hier in een prachtige locatie, maar ik zie alleen de acteur en ik zie een waas van de achtergrond. Niet om het mijn job makkelijker te maken, maar ik vind dat dat wel ook iets is waar je rekening mee moet houden. Als je bijvoorbeeld kijkt naar al je favoriete films die je ziet. Die zijn niet allemaal wijd open gedraaid, maar met een klein beetje deep focus. Om die fantastische decors hebben, die je ook wel een beetje wilt zien. En het respect van de art director ook gewoon geven, wat dan verdienen.

SPEAKER_00 1:09:14

Ja, dat is eigenlijk soms gek, wat als ze van een bestaand huis helemaal switchen, compleet leegmaken, nieuw decor in, nieuw attributen.

SPEAKER_04 1:09:24

Ja, maar daar is dus wel echt tijd voor nodig om de ziel te geven dat een echt huis waarin geleefd wordt heeft of zo. En dat heb ik ook geleerd dat ik daar vroeger minder hard op stond ofzo. Ik altijd wel al voelde hoe belangrijk ik dat vond. Maar dan merden vanuit productie of zo. Als ik keuzes moet maken. Terwijl ik dan vroeg genoeg zeg. Alsjeblieft echt die denkoefening maken, dat dat echt tot zijn recht kan komen. Het gaat de hele film dienen.

SPEAKER_00 1:09:56

Dus gaan we meer kutten op focuspoolen.

SPEAKER_03 1:09:59

Ook niks dan.

SPEAKER_04 1:10:01

Ja, want het moet wel scherp zijn.

SPEAKER_03 1:10:03

Maar wat dan bijvoorbeeld ook wel tof is bij sommige art directors die sommige Easter eggs in een decorder versteken. Een klein vazenje die zo altijd in elke film dan die doen terugkomen. O bij het tweede zit at een art director, een klein kaboutertje. Die ook overal wel zo wat een keer terugkomt. Voor de mensen die het effectief weten wat het is. En dat vind ik dat wel weer zo grappig. Want niemand weet dat, maar wij zien en denken van al, het is dan toch gelukt om hem daar in dat boekje te krijgen.

SPEAKER_00 1:10:35

Dat vind ik wel grappig. Oké, heel fijn. Merci allzens voor de leuke babbel. Tot de volgende keer. Dankjewel. In de Pub is een podcast van Lajo in samenwerking met Miracam en Moxie. Je kan ons terugvinden op Instagram, YouTube en je favoriete podcast-app. Ik merci, en tot.